دیوانه
سهراب :
گفتی چشمها را باید شست !
شستم
ولی.....
گفتی جور دیگر باید دید!
دیدم
ولی.....
گفتی زبر باران باید رفت
رفتم
ولی او نه چشم های خیس و شسته ام را
نه نگاه دیگرم را هیچکدام را ندید
فقط در زیر باران با طعنه ای خندید
و گفت : دیوانه باران زده !

Crazy
sohrab
You said to wash teh eyes
I washed them
but......
You said to see in an other way
I saw but....
You said to go under the rain
I went but....
She neither saw my wet& washed eyes nor my other look
She saw none of them

شهر عشق
می نویسم از تو!
از تو ای شادترین ای تازه ترین نغمه عشق
 تو که سر سبز ترین منظره ای تو که سر شار ترین عاطفه را نزد تو پیدا کردم
 
            و تو که سنگ صبورم بودی
در تمام لحظاتی که خدا شاهد غصه واندوهم بود
به تو می اندیشم!  به تو می بالم!  
روزها می گذرد
   عشق ما رو به خدایی شدن است
   رو به بهتر شدن از هر حسی
که در این غالم خاکی پیدا می شود
 
دوستت دارم از همین نقطه خاکی تا عرش
  
          دوستت دارم
   از زمین تا به خدا

عشق فراموش کردن نیست

بلکه بخشیدن است

عشق گوش کردن نیست

بلکه درک کردن است

عشق دیدن نیست

بلکه احساس کردن است

عشق جا زدن وکنار کشیدن نیست

بلکه صبر کردن و ادامه دادن است

در عشق خودم سوختم

                     سوختم و آموختم

                                     بی وفایان در جهان

ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم
مدتی هست که هر شب،به تو می اندیشم
شبحی چند شب است ،آفت جانم شده است
اول اسم کسی ورد زبانم شده است
در من انگار کسی در پی انکار من است
یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است
یک نفر ساده،چنان ساده که از ساده گی اش
می توان یک شبه پی برد به دلدادگی اش 
یک نفر سبز،چنان سبز که از سرسبزی اش
می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش
آی یکرنگ ترازآینه یک لحظه بایست
راستی این شبحه، هر شبه تصویر تو نیست
اگر این حادثه ی هر شبه تصویر تو نیست؟
پس چرا رنگ تو و آینه ،این قد یکی ست؟
حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش
عاشقی جرم قشنگی ست به انکار مکوش

عشق شادی ست ، عشق آزادی ست
 عشق آغاز آدمی زادی ست
 عشق آتش به سینه داشتن است
 دم همت بر او گماشتن است
 عشق شوری زخود فزاینده ست
زایش کهکشان زاینده ست
تپش نبض باغ در دانه ست
در شب پیله رقص پروانه ست
 جنبشی در نهفت پرده ی جان
در بن جان زندگی پنهان
 زندگی چیست ؟ عشق ورزیدن
 زندگی را به عشق بخشیدن
 زنده است آن که عشق می ورزد
 دل و جانش به عشق می ارزد
آدمی زاده را چراغی گیر
 روشنایی پرست شعله پذیر
 خویشتن سوزی انجمن فروز
 شب نشینی هم آشیانه ی روز
 آتش این چراغ سحر آمیز
 عشق آتش نشین آتش خیز
 آدمی بی زلال این آتش
مشت خاکی ست پر کدورت و غش
 تنگ و تاری اسیر آب و گل است
 صنمی سنگ چشم و سنگ دل است
صنما گر بدی و گر نیکی
 تو شبی ، بی چراغ تاریکی
آتشی در تو می زند خورشید
کنده ات باز شعله ای نکشید ؟
 چون درخت آمدی ، زغال مرو
میوه ای ، پخته باش ، کال مرو
 میوه چون پخته گشت و آتشگون
 می زند شهد پختگی بیرون
 سیب و به نیست میوه ی این دار
 میوه اش آتش است آخر کار
خشک و تر هر چه در جهان باشد
 مایه ی سوختن در آن باشد
 سوختن در خوای نور شدن
 سبک از حبس خویش دور شدن
کوه هم آتش گداخته بود
بر فراز و فرود تاخته بود
 آتشی بود آسمان آهنگ
 دم سرد که کرد او را سنگ ؟
ثقل و سردی سرشت خارا نیست
 نور در جسم خویش زندانی ست
 سنگ ازین سرگذشت دل تنگ است
 فکر پرواز در دل سنگ است
 مگرش کوره در گذار آرد
 آن روان روانه باز آرد
سنگ بر سنگ چون بسایی تنگ
 ب جهد آتش از میان دو سنگ
 برق چشمی است در شب دیدار
 خنده ای جسته از لبان دو یار
 خنده نور است کز رخ شاداب
 می تراود چو ماهتاب از آب
 نور خود چیست ؟ خنده ی هستی
خنده ای از نشاط سرمستی
 هستی از ذوق خویش سرمست است
 رقص مستانه اش ازین دست است
نور در هفت پرده پیچیده ست
 تا درین آبگینه گردیده ست
 رنگ پیراهن است سرخ و سپید
 جان نور برهنه نتوان دید
بر درختی نشسته ساری چند
 چند سار است بر درخت بلند ؟
 زان سیاهی که مختصر گیرند
 آٍمان پر شود چو پر گیرند
ذره انباشتی و تن کردی
 خویشتن را جدا ز من کردی
 تن که بر تن همیشه مشتاق است
 جفت جویی ز جفت خود طاق است
 رود بودی روان به سیر و سفر
 از چه دریا شدی درنگ آور ؟
ذره انباشی چو توده ی دود
 ورنه هر ذره آفتابی بود
 تخته بند تنی ، چه جای شکیب ؟
 بدر آی از سراچه ی ترکیب
 مشرق و مغرب است هر گوشت
 آسمان و زمین در آغوشت
 گل سوری که خون جوشیده ست
 شیرهی آفتاب نوشیده ست
 آن که از گل و گلاب می گیرد
 شیره ی آفتاب می گیرد
 جان خورشید بسته در شیشه ست
شیشه از نازکی در اندیشه ست
پری جان اوست بوی گلاب
می پرد از گلابدان به شتاب
 لاله ها پیک باغ خورشیدند
 که نصیبی به خاک بخشیدند
 چون پیامی که بود ، آوردند
 هم به خورشید باز می گردند
برگ ، چندان که نور می گیرد
 باز پس می دهد چو می میرد
 وامدار است شاخ آتش جو
 وام خورشید می گزارد او
 شاخه در کار خرقه دوختن است
 در خیالش سماع سوختن است
دل دل دانه بزم یاران است
 چون شب قدر نور باران است
 عطر و رنگ و نگار گرد همند
تا سپیده دمان ز گل بدمند
 چهره پرداز گل ز رنگ و نگار
 نقش خورشید می برد در کار
 گل جواب سلام خورشیدست
 دوست در روی دست خندیدست
نرم و نازک از آن نفس که گیاه
 سر بر آرد ز خاک سرد و سیاه
 چشم سبزش به سوی خورشیدست
 پیش از آتش به خواب می دیدست
 دم آهی که در دلش خفته ست
 یال خورشید را بر آشفته ست
دل خورشید نیز مایل اوست
زان که این دانه پاره ی دل اوست
 دانه از آن زمان که در خاک است
 با دلش آفتاب ادراک است
 سرگذشت درخت می داند
 رقم سرنوشته می خواند
 گرچه با رقص و ناز در چمن است
 سرنوشت درخت سوختن است
 آن درخت کهن منم که زمان
بر سرم راند بس بهار و خزان
 دست و دامن تهی و پا در بند
 سر کشیدم به آسمان بلند
شبم از بی ستارگی ، شب گور
در دلم گرمی ستاره ی دور
آذرخشم گهی نشانه گرفت
 که تگرگم به تازیانه گرفت
 بر سرم آشیانه بست کلاغ
آسمان تیره گشت چون پر زاغ
 مرغ شب خوان که با دلم می خواند
 رفت و این آشیانه خالی ماند
 آهوان گم شدند در شب دشت
 آه از آن رفتگان بی برگشت
 گر نه گل دادم و بر آوردم
 بر سری چند سایه گستردم
 دست هیزم شکن فرود آمد
 در دل هیمه بوی دود آمد
 کنده ی پر آتش اندیشم
 آرزومند آتش خویشم

بار خدایا،نیرو و دلیری به من ده تا...
 
 
 *یاد بگیرم که چیزهای کوچک و بی اهمیت مرا عصبانی و ناراحت نکند.
*یاد بگیرم به چیزهای واهی و بیهوده نیندیشم.
*یاد بگیرم چگونه فهم و درک خود را افزایش دهم.
*یاد بگیرم گستره ی دیدم را وسیع کنم.
*یاد بگیرم چگونه دل مردمان به دست آورم.
*یاد بگیرم که ارزش هر کس به شخصیت و انسانیت اوست نه به ظاهر زیبایش.
*یاد بگیرم هرگز هرگز در امور مردم دخالت نکنم.
*یاد بگیرم هیچ وقت هیچ وقت دست از تلاش بر نکشم.
*یاد بگیرم طاقت خود را افزایش دهم.
*یاد بگیرم صبور باشم.
*یاد بگیرم درباره ی موضوعی که راجع به آن اطلاعی ندارم هیچ وقت هیچ وقت سخن نگویم.
*یاد بگیرم زبانم را کنترل کنم و بی موقع سخن نگویم.
*یاد بگیرم خوب گوش فرا دهم.
*یاد بگیرم خوب فکر کنم و عجولانه تصمیم نگیرم.
*یاد بگیرم هنگام ناراحتی دست به عمل نزنم.
*یاد بگیرم هرگز هرگز گنجور دیگری نباشم.
*یاد بگیرم که فاصله ی بین تلاش وکاهلی، شجاعت وحماقت،شکست و پیروزی، زندگی و مرگ، نفس و جهاد با نفس   یک تار مو بیشتر نیست.
*یاد بگیرم که چگونه یک انسان باشم.

لیلی خودش را به اتش کشید
خدا گفت : زمین سردش است چه کسی می تواند زمین را گرم کند؟
لیلی گفت :من
خدا شعله ای به او داد لیلی شعله را توی سینه اش گذاشت.
سینه اش اتش گرفت خدا لبخند زد.لیلی هم لبخند زد
خدا گفت:شعله را خرج کن.زمینم را به اتش بکش.
لیلی خودش را به اتش کشید خدا سوختنش را تماشا می کرد.
لیلی گر می گرفت..خدا حظ می کرد
لیلی می ترسید می ترسید اتش اش تمام شود.
لیلی چیزی از خدا خواست.خدا اجابت کرد.
مجنون سر رسید . مجنون هیزم اتش لیلی شد.
اتش زبانه کشید . اتش ماند . زمین خدا گرم شد
خدا گفت :اگر لیلی نبود زمین من همیشه سردش بود

 لیلی  تشنه تر شد

لیلی گفت: امانتی ات زیادی داغ است.زیادی تند است.
خا کستر لیلی هم دارد میسوزد امانتی ات را پس می گیری؟
خدا گفت: خا کسترت را دوست دارم. خاکسترت را پس میگیرم.
لیلی گفت: کاش مادر میشدم مجنون بچه اش را بغل می کرد.
خدا گفت: مادری بهانه عشق است. بهانه ی سوختن  تو بی بهانه عاشقی تو بی بهانه می سوزی.
لیلی گفت: دلم زندگی میخواهد ساده بی تاب بی تب.
خدا گفت:اما من تب و تابم بی من میمیری.....
لیلی گفت: پایان غصه ام زیادی غم انگیز است مرگ من  مرگ مجنون پایان قصه ام را عوض می کنی؟
خدا گفت: پایان غصه ات اشک است . اشک دریاست
دریا تشنگی است و من تشنگی ام تشنگی و اب . پایانی از این قشنگ تر بلدی؟
لیلی گریه کرد. لیلی تشنه تر شد . خدا خندید.

دستانم بوی گل میدادند

مرا به جرم کندن گل گرفتند

اما...

کسی نگفت شاید گلی کاشته باشم

  کاش در زندگی سه چیز وجود نداشت

                         عشق

                                             غرور

                                                             دروغ

              که انسان به خاطر عشق غرورش را بشکند

                        و دروغ بگوید!...

اگه یه روز من مُردم و تو منو دوست داشتی پنج شنبه ها بیا سرِ مزارم و گلِ سرخی رو روی قبرم بذار تا همیشه اون گلی که بهت داده بودم رو به خاطرم بیارم ... ولی... اگه تو مُردی ... من فقط یک بار میام مزارِت .. میام و اون دسته گلِ سفیدِ مریم رو که با خون خودم سرخشون کردم ، برات هدیه میکنم وعاشقانه کنارت جون میدم تا بدونی هیچ وقت تنها نیستی

دلتنگ دیدارت هستم اگر چه خودم از درون حصار تنهایی ام برایت مینویسم

از روزها و خاطرات خوشی سخن میگویم که تو انها را محو کر ده ای

از شروعی مینویسم که پایانی برای ان نیست

از ان همه دل بستگی ها دیوانگی ها ......