کوچه های دل من، باز خلوت شده است

قبل از اینکه برسم، دوستی را بردند

یک نفر گفت به من

باز دیر آمده ای، دوست قسمت شده است.

با توام،با تو، خدا

یک دل قلابی، یک دل خیلی بد،

چقدر می ارزد؟

من که هرجا رفتم،جار زدم:

شده این قلب حراج، بدوید

یک دل مجانی، قیمتش یک لبخند

به همین ارزانی.

هیچوقت اما، هیچکس قلب مرا قرض نکرد

هیچ کس دل نخرید.

با توام، با تو، خدا

پس بیا این دل من مال خودت

من که دیگر رفتم اما

ببر این دل را

دنبال خودت.

ماه و سنگ

اگر ماه بودم ، به هر جا که بودم

سراغ تو را از خدا می گرفتم

وگر سنگ بودم ، به هر جا که بودی

سر رهگذار تو جا می گرفتم

اگر ماه بودی ، به صد ناز شاید

شبی بر لب بام من می نشستی

و گر سنگ بودی ، به هر جا که بودم

مرا می شکستی، مرا می شکستی

   فریدون مشیری    

دفتری که بسته شد بازش نکنید
دلی که شکسته شد نازش نکنید
یاران شما را به خدا به عشق بیوفائی نکنید
یا این که وفا کنید تا آخر عمر
یا این که از اول آشنائی نکنید

سایت در آمدزایی کاملا ایرانی و قانونی و کاملا رایگان

با عضویت در این سایت که به صورت رایگان می باشد می توانید با پیدا کردن عضو و زیر مجموعه در آمد خود را به سطح قابل توجهی برسانید

من لینک عضویت را در زیر قرار می دم تا کسانی که هر چند کم به پول علاقه دانرد وارد آن شده و شرایط سایت را خوانده و عضو شوندو به درامد زیادی دست پیدا کنند

http://www.vnnu.com/fa?111144811

در ضمن اگه با مشکلی روبرو شدید یا سوالی داشتید با آی دی من

تماس بگیرید

Sivash_Q200

 
می پرسم: اثر کیست؟

 می گوید: نمی دانم!

 می پرسم: این نوشته معنی اش چیست؟

می گوید: نمی دانم!

 می خواهم بپرسم ... نگاهش می کنم .

 چشمان زلالش پایین است.

دلم می گیرد.

 دوست دارم چشمانش را بالا بیاورد تا بگویم اینها مهم نیست

 ، تو یک چیز را خوب می دانی، خوبی و مهربانی را

صدای پای تو زیباست
همانند طپش قلبم
هنگامی که میدوی
 تا از من جدا شوی
صدای خنده ی تو زیباست .
 لب های تو زیباست
زمانی که جمله ی دوستت دارم را سرودی
 چشمانه تو زیباست
هماننده تکه ابری بهاری
زمانی که برای دل شکسته ی من گریستی .
 سکوتت نیز زیباست .
سکوتی که همیشه مرا به سوی تو میکشاند
این همه زیبایی است که اسیر کرده مرا.
 همه ی احساساتم را .
 ولی من این تک سوال را از دل رسوا شده ام می پرسم .............
تو مرا بهر چه می خواهی

دفتری که بسته شد بازش نکنید
دلی که شکسته شد نازش نکنید
یاران شما را به خدا به عشق بیوفائی نکنید
یا این که وفا کنید تا آخر عمر
یا این که از اول آشنائی نکنید

عشق عشق عشق...


چه واژه ی غریبی...


سرد...بی معنا...خاک خورده...


چه به سرش امد؟ کسی می داند؟


ان کلمه که به ژرفای تمام زندگی بود...


حالا دیگر به عنوان یک کلمه هم از ان یاد نمی شود...


چه باید کرد...سرنوشتش این بود...


این که در ویرانی ها گم گردد...

گفتی : بمان می خواستم اما نمی شد

گفتی :بخوان ،بغض گلویم وا نمی شد

گفتم که : می ترسم من از سحر نگاهت

گفتی : نترس ای خوب من،امّا نمی شد

گفتی: نگاهم کن ـ ببین ـ آهسته دیدم

راهی نبود از مرز میشد تا نمیشد دست دلم پیش تو رو شد

آه ای عشق راز نگاهم کاشکی افشاء نمی شد

در ورطه ای از عشق و عقل افتاده بودم

چون عشق تو در ظرف عقلم جا نمی شد

می خواستم ناگفته هایم را بگویم

یابغض می آمد سراغم ،یا نمی شد

گفتی که :تا فردا خداحافظ ولی،آه آنشب

نمیدانم چرا فردا نمی شد ؟

کاش بر ساحل رودی خاموش
عطر مرموز گیاهی بودم
چو بر آنجا گذرت می افتاد
بسراپای تو لب می سودم

 کاش چون نای شبان می خواندم
بنوای دل دیوانه تو
خفته بر هودج مواج نسیم
می گذشتم ز در خانه تو

...

کاش چون یاد دل انگیز زنی
می خزیدم به دلت پر تشویش
ناگهان چشم ترا می دیدم
خیره بر جلوه زیبائی خویش

 کاش در بستر تنهائی تو
پیکرم شمع گنه می افروخت
ریشه زهد تو و حسرت من
زین گنه کاری شیرین می سوخت

کاش از شاخه سرسبز حیات
گل اندوه مرا می چیدی
کاش در شعر من ای مایه عمر
شعله راز مرا می دیدی

اگر بتوانم
 وستارگان را ماه
روی برگهای سوزنی کاج بدوزم

عاشق تر از اگر
 همه شمع های جهان بسوزم
اگر از قطره های نجیب خونم
صدها رود خانه خروشان بسازم
اگر زیباتر باشم از
هر چه بود ونبود
اما تو مرا
دوست نداشته باشی
چه سود؟

مطمئن باش برو
ضربه ات کاری بود
دل من سخت شکست
و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی
به من و عشقی پاک
که پر از یاد تو بود
و به یک قلب لطیف
که خیالم می گفت:
تا ابد مال تو بود
تو برو
برو تا راحت تر تکه های دل خود را
سر هم بند زنم
 
چه زیبا! گفتم دوستت دارم؛ چه صادقانه پذیرفتی
چه فریبنده آغوشم برایت باز شد
چه ابلهانه!  با تو خوش بودم
   چه کودکانه ! همه چیزم شدی
       چه زود به خاطر  یک کلمه مرا ترک کردی
          چه ناجوانمردانه! نیازمندت شدم
         چه حقیرانه! واژه غریبه خداحافظی به من آمد
چه بیرحمانه!  من سوختم

یکی بود یکی نبود مردی بود که زندگی اش را با عشق
و محبت پشت سر گذاشته بود .وقتی مرد همه می گفتند
 به بهشت رفته است .آدم مهربانی مثل
او حتما به بهشت می رفت.
در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ی کیفیت فرا گیر نرسیده بود.
استقبال از او با تشریفات مناسب انجام نشد.دختری که
 باید او را راه می داد نگاه سریعی به لیست انداخت
و وقتی نام او را نیافت او را به دوزخ فرستاد.
در دوزخ هیچ کس از آدم دعوت نامه یا کارت شناسایی
 نمی خواهد هر کس به آنجا برسد می تواند وارد شود .
مرد وارد شد و آنجا ماند.
چند روز بعد ابلیس با خشم به دروازه بهشت رفت و
یقه ی پطرس قدیس را گرفت:
این کار شما تروریسم خالص است!
پطرس که نمی دانست ماجرا از چه قرار است پرسید ،
چه شده؟ابلیس که از خشم قرمز شده بود گفت:
آن مرد را به دوزخ فرستاده اید و آمده
و کار و زندگی ما را به هم زده.

از وقتی که رسیده نشسته
و به حرفهای دیگران گوش می دهد...
در چشم هایشان نگاه می کند...
به درد و دلشان می رسد.
حالا همه دارند در دوزخ با هم گفت و گو می کنند...
هم را در آغوش می کشند و می بوسند.
دوزخ جای این کارها نیست!! لطفا این مرد را پس بگیرید!!
وقتی رامش قصه اش را تمام کرد با مهربانی به من نگریست
 و گفت:

))با چنان عشقی زندگی کن که حتی اگر بنا به تصادف

 به دوزخ افتادی...

خود شیطان تو را به بهشت باز گرداند))