اگر بعد از مرگم از تو پرسیدند : آن وجودی را که زمانی با تو میدیدند که بود؟
بگو: دنیایی از عشق بود که درحسرت رسیدن به کرانه عشق مرد.
بگو: دیوانه ی بت پرستی بود که بتش را دیوانه وار دوست می داشت.
بگو: اشک در بدری بود که به هیچ دیده ای به جز دیده ی من آشیان نداشت.
بگو: برای اندک زمانی با من بود ولی تا آخرین لحظه هایش می گفت :
تــا ابـــد دوستت دارم |